วันนี้เป็นวันที่ทางโรงเรียนนาชิโตวานั้นจัดงานต้อนรับนักเรียนใหม่จากประเทศแคนนาดา
ซึ่งเป็นนักเรียนโรงเรียนเดียวกันกับโรอาเป็นนักเรียนที่เก่งมากติดอันดับต้นๆของโลก(เก่งขนาดนี้อย่าเรียนเลยดีกว่า) ฉันและโรอาสุดที่รัก(เรียกแบบเต็มปากเลยน่ะแม่นางเอก)จึงจำใจต้องพานักเรียนใหม่คนนี้พาชมโรงเรียนแต่รอมาจะ 2 ชั่วโมงแหละ
ใกล้ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอย(ในที่สุดก็มาสักที ถ้าให้รออีกนิดฉันคงต้องกลายร่างแน่) แต่ทันใดที่นักเรียนคนใหม่ก้าวขาลงจากรถ ฉันแทบไม่อยากเชื่อสายตา ว่าคนที่ฉันจะต้องพาชมโรงเรียนและนักเรียนใหม่ที่มาจากแคนนาดาจะคือคนๆเดียวกันกับคนที่ฝากบาดแผลไว้ในใจของฉัน คนที่ทำลายรักแรกของฉัน เพื่อนรักที่หักหลังกันได้ลงคอ ยัยมิโกะ สุดเสียงของความคิดฉันกุมมือโรอาไว้แน่นมาก เพราะกลัวว่าจะห้ามน้ำตาไว้ไม่ไหว ฉันไม่อยากที่จะเจอยัยมิโกะเลยจริง ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะมีโรอาแล้วก็ตาม แต่ความเจ็บปวดในอดีตฉันไม่เคยลืมได้เลย ฉันหันไปสบตากับยัยมิโกะด้วยความหน้าตาที่ร่าเริงแต่ภายในร้อนระอุไปทั้งตัว ฉํนกล่าวทักทายมิโกะพอเป็นพิธี แล้วหันหน้ากลับทันที แต่โรอากลับยิ้มและจับมือกลับมิโกะอย่างสนิทสนมกันราวกับว่ารู้จักกันมานาน ทำให้ฉันชักจะสงสัยความสัมพันธ์ของโรอาและมิโกะ อย่างห้ามความคิดไม่ได้ ตอนนี้ฉันคิดถึงเทอเหลือเกินนารุเทออยู่ที่ไหน ไม่รู้เพราะเหตุผลอะไรที่ทำให้ฉันต้องคิดถึงนารุด้วย หรือเป็นเพราะทุกครั้งที่ฉันเสียใจนารุจะอยู่ข้างๆฉันเสมอ โรอาเทอกับยัยมิโกะเป็นอะไรกันแน่ ตลอดช่วงบ่ายที่ผ่านมาฉํนยังคงตั้งคำถามระหว่างโรอาและมิโกะ จนทำให้ฉันจะกลายเป็นบ้าอยู๋แล้ว แต่ยังไงก็ต้องไปถามให้รู้เรื่อง
ในตอนเย็นวันนี้บรรยากาศที่คุ้นเคยคล้ายกันกับเมื่อ 3 ปีก่อน แต่ขออย่าให้เป็นอย่างนั้นเพราะฉันคงรับความผิดหวังไม่ได้อีกแล้ว ในที่สุดก็เดินมาถึงจุดหมายพร้อมกับใจที่ภาวนามาตลอดทาง ขอให้สิ่งที่ฉันคิดมันไม่เป็นจริง ฉํนก้าวออกไปแต่ก็พบว่า ไม่มีโรอามีแต่ยัยมิโกะ แค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว มองไปรอบๆไม่มีใคร มีแค่ฉันกับยัยมิโกะ ฉันมองยัยอดีตเพื่อนรัก
สบายดีน่ะลาวี่ มิโกะทักทายฉัน แต่ฉันไม่แม้แต่จะมองหน้า เวลาผ่านไปเนิ่นนานที่ฉํนยืนจ้องยัยมิโกะ
แต่ยัยมิโกะกลับหลบหน้าฉันตลอด อยู่ๆดีก็มีเสียงผู้ชายคนนึงดังผ่านประตูที่อยู่ข้างหลัง เป็นเสียงผู้ชาย
เขาเดินออกมาในสภาพที่ท่อนบนไม่มีเสื้อผ้า สวมแต่กางเกงของโรงเรียนไว้ ฉันเงยหน้าขึ้นมองร่างผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า โรอาาา อยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ภาพอดีตมันกำลังทำร้ายฉัน และผู้หญิงคนเดิมที่หักหลังฉันและคนที่ฉันรัก
โรอาเทอทำอย่างนี้กับฉันได้ไง เราเลิกกันเถอะ มิโกะเทออยากได้ก็เอาไปเถอะผู้ชายห่วยๆๆแบบนี้
ฉันตะโกนใส่หน้าโรอาและมิโกะ ด้วยความเสียใจที่สุดในชีวิต ฉันรีบวิ่งหนีออกมาจากที่นั้นโดยไม่ฟังคำแก้ตัวอะไรทั้งสิ้น ก็เห็นด้วยตาสองตาแล้วต่อให้พูดยังไงฉันก็ไม่เชื่อ
หลังจากวันนั้น ฉันก็อยู่แต่ในห้อง ไม่พูดไม่จากับใคร ตอนนี้คนที่ฉันอยากเจอมากที่สุดคือนารุ เทออยู่ที่ไหน ฉันอยากเจอเทอ หลังจากที่ฉันคิดออก ฉันก็รีบไปที่บ้านของนารุ ประตูไม่ได้ปิด
ฉันตามหานารุจนทั่วบ้าน แต่ก็ต้องมาสะดุดใจกับห้องนอนที่คาดว่าจะเป็นห้องของนารุ ฉันเปิดประตูเข้าไปอย่างเสียมารยาทแต่ต่อมอยากรู็ของฉํนมันทำงานและดังกว่าจิตใต้สำนึก ฉันเดินเข้าไปอย่างช้าๆ ค่อยๆเปิดไฟในห้อง ห้องของนารุนจะเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้วยังสวยสะอาดและน่านอนมากๆ ฉันเผลอไปพบสบตาเอากลับผนังห้องที่ติดเต็มไปด้วยรูปของผู้หญิงคนนึง ที่น่าตาคล้ายฉันมาก อันที่จริงคือฉันนั้นแหละ มีภาพเยอะมากๆ ทุกๆอริยบทของฉัน ไม่ว่าจะเดิน ยิ้ม ร้องไห้ หรือแม้แต่ภาพที่ฉันเดินจูงมือกับโรอา ของขวัญที่ฉันให้ในทุกๆปี ดอกไม้ที่ฉันซื้อให้ถูกเก็บรักษาใส่ในกรอบรูปอย่างดี นี่มันอะไรกัน
นารุนี่นายรักฉันเหรอ เสียงผู้ชายคนนึงเรียกชื่อฉันด้วยความตกใจ ลาวี่ ฉํนหันกลับไปมองยังต้นเสียง
นารุ นี่มันอะไรกัน ลาวี่คือ ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันพยายามเก็บความรู้สึกที่มีต่อเทอ เทออย่าโกรธฉันน่ะ
ขาดเทอฉํนคงอยู๋ไม่ได้ อย่าทิ้งฉันไปน่ะ
ฉํนกำลังตกใจกับผู็ชายที่คุกเข่ากอดขาฉันไว้แน่น ทำไมฉันถึงรักเขาไม่ได้น่ะ ทั้งๆที่เขารักฉันมากขนาดนี้ ในใจฉันคิดถึงเพียงโรอา แต่ในเมื่อเขาไม่เคยรักฉัน ฉันจะต้องเลือกคนที่เขารักฉํนจริงๆอย่างน้อยเขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ฉํนมีความสุข นารุเรามาเป็นแฟนกันมั้ย ฉันพูดกับนารุไปทั้งๆที่ไม่รู้สึกรักหรืออยากเป็ฯแฟนเขาเลย
จริงๆน่ะลาวี่ เทอจะเป็นแฟนฉันใช่มั้ย นารุพูดขึ้นอย่างดีใจพร้อมกับกุมมือฉันไปลูบไล้ที่หน้าเนียนๆของเขา ถ้าเป็นในสถานการณ์อื่นฉํนคงเขินจนหน้าแดงแต่เวลานี้ฉันไม่มีอารมณ์แม้กระทั่งหายใจ
โปรดติดตามต่อในตอนที่ 8 น้ำตาของคนผิด